Muza

 Jesteś na tym Świecie, zradzając pierwotne w treści barwne dźwięki;

Ani to na chwilę nie zapominaj, będąc tak w moc muzyką przesiąknięty -

Co byś nie musiał nigdy cierni czy kotwic czuć na zdolnych dłoniach;

Kierując jakoby okrętem, huśtykać dźwięcznie nieposkromiony nutospad.

Spowity w pasji, sunący po każdej formie Świata gruntu, ziemi, wody i nieba

Oto twoje piętno, ot jesteś tym jedynym, wybranym, wyjątkowym, więcej nie trzeba

Na tle całej potęgi być kimś więcej, co w korzeniach, już jesteś najjaśniejszą kreacją...

Jasnoczuły, obecny, pod okryciem dźwięcznej kurtyny, z artystyczną racją

Spowity mglistą chmurzyną pieśni, z samego rdzenia genezy stworzenia melodyji.

Serce twoje przepełnione jest subtelnym tworzeniem złota bryły, co okuwasz jego

Esencję starannie, a wnętrze twoje jest wykopaliskiem nagród najbogatszym,

Rozejrzyj się, widzisz? Jakoby to wszystko co Ciebie wnet otacza, to Ty!

I jesteś tu i teraz, z pierwotnym pięknem tworzenia, u podstaw istnienia,

Energią swoją rozbudzasz drzemiące w Tobie, zakorzenione sekrety

Subtelnie okrywając własne wnętrze w surowe z dumnego mahoniu elementy -

W szczegółach upiększonych gdzieniegdzie jeszcze prostym klonem,

A na uwagę zasłużyć może kształt jego pięknych barwnych fixujących liści;

Rozpostartych witająco dla najjaśniejszych tudzież promieni słońca bliży, gdzie

Rośnie pięknie i zdrowo, ozdabiając to wszystko wokół i jeszcze to więcej

I nie trzeba niczego w przesycie, resztę wypełniasz nad każdy już bez wyjątku wyraz;

Otulając dźwięcznym wersem, zwrotką czy to nawet i refrenem, gdy budujesz

Rozmarzone i to wcale nie na jawie, wszystkie te piękne historie, jedna po drugiej...

Jasnością rozbrzmiewa twoja praca w każdym calu wewnątrz Ciebie i na zewnątrz -

Sensualnie tańcząc wokół każdej materii, podążając każdą istnienia ścieżyną, a tam;

3 kręte ścieżki, gdzieś tam sunąc przez sypialnie, przedpokój, salon, kuchnię i korytarz, 

2 metry pod stopami, i niezliczone nad głową, scalając przestrzeń w jedną to całość,

Trzymając się kurczowo, zgodności z umysłem, goszcząc jeszcze więcej sercem i ciałem.

Nasłuchując dźwięków z samego rdzenia twego istnienia, kształtując co by było za dość

A z ust twoich, wypływa strumień, słowospadu, którego nie sposób byłoby zatrzymać 

Taranując wszelkie tamy czy kłody, leżące u stóp twoich przy płynnym uniesieniu i

Uściślasz kierunek tego co w Tobie najpiękniejsze, każdą myśl, słowo czy płynne to przejście.

Rozpuszczasz w swym prądzie wszelkie strachy czyhające na stronnicach czy zmartwienia,

Atramentem zamoczonym ówcześnie w zapożyczonych od Łabędziej pary - pierzynach,

Lekko zanurzonym w twym źródle piórze, z wód samego serca projekcji nut stworzonych i

Okalasz pięknem swoim, płynącym z samego środka twego wnętrza, najjaśniejsze z nut koła

I w tyłostrachy już się nie oglądasz, tworząc przyszłość pięknem samej genezy istnienia;

Lunarnym tempem, każdego dnia, wieczoru, nocy czy wszelkich form i faz strojnego księżyca.

~20.09.24