Para w eterze

 Stąpam po dywanie niczym straciatella,

w szarościach nie widząc swego cienia,

w kolorycie zorzy wirują wszak me myśli;

tam, gdzie nasza droga się plętem ciśli - 

Oh... po drodze migocząca latarnia, ale to nic -

znaczącego, bo rozświetlasz niczym wielki znicz,

głaz, który trzyma za nim dosyć ciężkie drzwi.

I to wszystko; co zagracone za nimi sie tli...

Mimo, że usilnie przytrzymuje je, byś odwrócił;

swój wzrok, a na pięcie spłoszony nie zawrócił...

To równie usilnie, chcę, zaprosić Cię do środka;

Odczuwając strachliwie, byś nie wpadł do kotła,

mojego echa, bólu i gehenny, gdzie odparowuje w eter -

 wszystko to, co gotowało się jak rozgniewany gejzer;

mojego istnienia, to i owo, a wykipiuje żywcem moje serce -  

ażeby udekorować, kwieciem Twoim; jego wnętrze.