Krótka chwila w biegu codzienności

I mijali się tak w bezdechu;

namoglonym w codzienności -

obowiązku.

W poczuciu, że kiedyś,

bywało więcej w ich pożyciu sensu? 

I niepamiętaniu.

Jakby zatrzymani w rolce;

kiepskiego thrillera, 

gdy w nuże seansu,

 trzeba na chwilę otrzeć powieki i 

złapać ot powietrza.

Zatrzymać.

No i są tak krótko zachwiani,

niczym koloru syt koliber...

 Ah! Wietrzny pracoholik; w objęciu, 

dla zasady toć mimowolnie darowanym.

W bezruchu. 

Wzrokiem; choćby błyskiem flash'a, 

oszołomieni; stali tak krótką chwilę, 

ni to bez jednego słowa.

On zobaczył ją,

a jego zobaczyła ona.

Aż kącik ich ust; wspiąłwszy na wyżyny,

zapachniał nienazwanie, rozbojętnił zmysły,

Ona śmiała się do niego,

a on śmiał się do niej.

Beztrosko.

Na paśmie ich ust, 

ujrzeć by mogli wschód słońca;

co o 5:00 nad ranem ochoczo rozpromienia -

W czerwieni.

I w nadźwięcznym psot nut pamiętania,

rozniosło się kochanie; niczym echo,

miękki i gładki dźwięk wspomnień, 

głośny i wnet wymowny; jak ta krótka przerwa -

w biegu codzienności.