Pustostan: Twórca prawdy [1]

 

Twórca prawdy [1]

_____________________________________________

Co kilka lat galaktycznych, kiedy to księżyc nachodzi na słońce, a słońce na księżyc, noc spowita jest czarnym wyraźnym kolorytem, gwiazdy niewidoczne są dla ludzkich oczu i wyższych istot, a czas na chwilę spowalnia... - niepoznana i potężna energia, tworzy wzorzec energetyczny w celu pojęcia i zespolenia całego Wszechświata. Wszelkie byty i istoty zawieszone na niewidocznych gałęziach sfer - spotykają się i zasiadają do dyskusji; odnośnie dopełnienia "proroctwa". Wierzy się, że siła pojęcia, jest w stanie zatrzeć granice między planem astralnym a przyziemnym. Cel, aby uwolnić wszelkie siły i połączyć ze sobą każde istnienie. Granice, które zacierają się pomiędzy dobrem a złem. Życiem a śmiercią. Pojawiający się przebłysk, który wędruje po całym we wszechświecie, ciągnąc za sobą świetlisto-mleczny ogon, jako znak, że nadszedł ów moment, aby nici oraz drogi energetyczne zlały się w jedną litą całość - tworząc tym samym jeden wzór, który być może tu i teraz odnajdzie wyjście z labiryntu najwyższej świadomości, odkrywając tym samym sens całego jestestwa, unicestwiając wówczas portale między wymiarowe i wszelkie granice je dzielące.

❂

"[...] Człowiek niejednokrotnie zastanawiał się nad tym czy nasza planeta jest jedyną kolebką życia na Ziemii. Co prawda powstało wiele teorii spiskowych oraz badań naukowych negujących tą prostą myśl. Nie jesteśmy sami - na tym powinniśmy na chwilę poprzestać. To fakt, którego każde z nas, nawet choćby chciało czy też próbowało, nie może wyprzeć. Społeczność kuli ziemskiej podzieliła się na grupy etniczne wraz z mieszaniną przeróżnych kultur i wierzeń. Wielu z nas prowadzi życie na podstawie jednego wielkiego cudzysłowia - zamykając się w nim, nie otwierając na wyższą świadomość. No ale co potrafi człowiek? Sam człowiek, potrafi zniewolić i wykluczyć osobnika swojego gatunku, nie zastanawiając się nad tym co jest szerzej jego pojęcia bytowania we Wszechświecie. Można obrać ścieżkę życia ziemskiego na podstawie prostego ludzkiego przetrwania, ale dla wielu z nas było to jednak niewystarczające. Tu narodziła się pierwsza myśl; Co jeszcze jest niepoznane? Jak można wykluczyć cokolwiek pozaziemskiego, skoro nawet naszej planety nie udało nam się do końca poznać i zawładnąć? A nawet gdy próbujemy - potężna natura przeciwstawia się i skutecznie walczy z pasożytem ziemskim, jakim jest sam we własnej idei - człowiek... [...]"
-Wyłącz już te brednie Rem. 
-Co Ci znowu przeszkadza? To bardzo ciekawe... - odparła z krzywym uśmieszkiem.
-Mamy ważniejsze rzeczy na głowie, mogłabyś mi pomóc? Naczynia są do pozmywania, cała kuchnia jest do ogarnięcia. - odparła z stanowczo matka dziewczyny.
-Chciałam teraz pooglądać telewizję i trochę odpocząć, przecież mogę zrobić to później...ty zawsze się czepiasz. - burknęła na odchodne. 
-Nie możesz cały czas omijać obowiązków domowych! - rzuciła ze zdenerwowaniem szmatką w blat kuchenny. -Takie brednie telewizyjne niczego nie zmienią. Nie rozumiesz? - dodała nerwowo wykrzywiając usta i wywracając oczami.
-Nie. Nie rozumiem. Mycie naczyń i sprzątanie również nie sprawiają, że czuję się lepiej. Też mogłabyś czasem wyluzować...
-No ale takie jest życie. Nic nie poradzisz. Niedługo będzie obiad. No już, weź się do roboty! Chyba nie myślisz, że wszystko zrobi się samo? - powiedziała do dziewczyny, sprzątając przy tym blat z zaschniętego ciasta i poprzyklejanej do niego zaschniętej mąki. 

Rem westchnęła nużąco i poszła od niechcenia pomóc matce, a kolejne minuty mijały dziewczynie w spowolnionym ślimaczym tempie. Cisza w jakiej sprzątały, była głośniejsza niż młyn na dworcu w tłocznym mieście, a brzdęki porcelany odbijały się ostro o bębenki uszu. Dosłyszeć również można było tarcie lnianej szmatki o ciężki i gruby drewniany blat kuchenny.

***

 Rodzina dziewczyny to typowy kontrast - obowiązkowa i zmęczona swoim żywotem matka, samotnie wychowująca córkę, która na dodatek jest zbuntowana i nie wywiązuje się ze swoich obowiązków domowych, gdzieś dalej możemy przyjrzeć się ojcu Rem, pracuje obecnie za granicą i rozwiódł się 11 lat temu z jej matką. Powodem była uciążliwa jakoby głaz przymocowany do nóg; choroba żony, kobieta po przyjściu na świat Rem, początkowo nabawiła się depresji poporodowej. Nie była w stanie zająć się malutkim dzieckiem, a wszelkie obowiązki spadły w pewnej oczywistości w tamtym momencie - na męża. Bywały niegdyś znacząco nieciekawe i niebezpieczne sytuacje, kiedy to Jell, matka dziewczyny - targnęła się kilkukrotnie nawet na swoje życie, a pewnego dnia, groziła mężowi wielkim tasakiem do ryb. usprawiedliwiając swoje zachowanie tym, że nie była w stanie znieść życia jakie wiedzie oraz tego, co odczuwała wokół siebie, czuła się bardzo wyobcowana. W jej głowie było niegdyś wiele przeciwności, które dzisiaj łagodzi natłok obowiązkowości, kilkukrotny wcześniej pobyt w zakładach zamkniętych na dziale psychiatrii i psychoterapii, oraz z biegiem czasu i w końcu postawionej oficjalnie diagnozie - odpowiednio dobrana farmakoterapia. Oficjalnie u Jell, stwierdzono schizofrenię paranoidalną i napadowe stany lękowe, wówczas, kiedy to Rem miała zaledwie kilkanaście miesięcy niczemu nieświadoma. Mąż skutecznie i szybko chciał rozwiązać problem swojej rodziny, mimo wszystko kochał ją nad życie. Niestety jednak, nie radził sobie z chorobą Jell, która jak twierdziła wielokrotnie - przeżywała na tamten moment piekło i niewyjaśnione zdarzenia, z którymi absolutnie sama nie mogła sobie poradzić. Dla niego, nic złego się nigdy nie działo i uważał, że kobieta wmawia sobie wiele rzeczy, których on z kolei nie doświadczał i nie dostrzegał gołym okiem. Widziała i odczuwała zjawiska, których mąż po prostu nie widział, a w większości każda noc kończyła się nad wyraz dramatycznie, kiedy to spocona i zerwana ze snu kobieta - budziła męża gwałtownym szarpaniem, brakiem tchu i atakami paniki, ponieważ czuła niewyjaśniający jej brak poczucia bezpieczeństwa i  w jego odczuciu - niewyjaśniony, nienazwany strach, który na pierwszy rzut oka - nie posiadał zalążka większego powodu. Wielokrotnie, jak poruszony prosił żonę o wytłumaczenie, co jest powodem jej strachu - jąkała się i nie była w stanie opowiedzieć co się stało - krzycząc przy tym, że nie może. Nad ranem później pukali do drzwi zatroskani sąsiedzi, czy wszystko u rodziny jest w porządku. Niegdyś krążyły plotki, że mąż znęca się nad swoją rodziną, jednak po pewnym czasie wytłumaczył mieszkańcom w sąsiedztwie, jaka jest sytuacja, jak bardzo sobie nie radzi, a z czasem okazał im zaświadczenie o diagnozie od psychiatry Jell. Jej stany przypominały w pewnym rodzaju urojenia i stany lękowe. Po kilku latach trudnego życia razem, wytoczył kobiecie proces i oznajmił, że złożył pozew o rozwód. Jell oczywiście, wiedziała, że mąż dostanie go z powodu jej choroby. W tamtym okresie bardzo podupadła na zdrowiu i załamała się. Niejednokrotnie błagała męża na kolanach, żeby nie odbierał jej owocu ich miłości. Za wszelką cenę, pomimo choroby - nie wyobrażała sobie życia w samotności i starała się wyprosić męża o wyrozumiałość. Dziecko finalnie postanowił zostawić z matką. Zajmował się dziewczynką jedynie w momencie, kiedy to Jell otrzymała sądownie przymusowe wstawienie się po rozeznaniu sprawy poprzez psychiatrę - w prywatnym zakładzie psychiatryczno-terapeutycznym. Chciał, żeby miała dobre warunki, więc na czas leczenia żony podjął dodatkową pracę, żeby opłacić kobiecie godne i odpowiednie warunki. Niestety sprawa sądowa o ubezwłasnowolnienie Jell nie udała się, z uwagi na to, że kobieta w ciągu dnia, zachowywała się na przekór... całkiem normalnie. A wszystko zmieniało się właśnie tylko i wyłącznie w nocy. To zjawisko nie zostało nigdy wyjaśnione. Kobieta często budziła się z zadrapaniami i siniakami na swoim ciele, które jak każdy myślał, robiła sobie sama.  Po ustabilizowaniu się zdrowia psychicznego żony, wdrożenia odpowiednio dobranych leków, mężczyzna postanowił wyprowadzić się i oddzielić od rodziny, wyjeżdżając za granicę. Tym samym - zostawiając malutką Rem z byłą żoną.  

-Mamo... mogę się o coś Ciebie zapytać? - dziewczyna, przerwała ciszę.

-Hm? 

-Brałaś dzisiaj leki? Jesteś w jakimś szale sprzątania...  - zaśmiała się głośno i współczująco zarazem.

-Od kilku dni już nie. Myślę, że to odpowiedni moment, żeby je odstawić. 

Momentalnie zapadła bardzo niezręczna i dłużąca się cisza.

-A co jeśli to nie jest jednak dobry pomysł? - zapytała drżącym głosem.

-Będzie dobrze. Po prostu musiał kiedyś nadejść taki moment, żeby w końcu pomyśleć o swoim zdrowiu i nie truć się pigułkami na sztuczne szczęście. - odparła pospiesznie matka dziewczyny, zerkając na nią z niepewnością, co na to powie. 

Jell, bała się braku poparcia córki w swoich działaniach i decyzjach. W każdej chwili dziewczyna mogła skontaktować się z ojcem lub opiekunem socjalnym, który nadzoruje postępy chorobowe jej matki i życie ich rodziny. 

-Nie wiem czy to dobry pomysł. Tata wie? 

Kobieta na chwilę zamarła i zacisnęła w dłoni ścierkę, z której uleciała woda, a nadmiar rozlał na czystą podłogę. -Myślę, że to już nie jest jego sprawa. Zostawił nas, nie pamiętasz? - odparła z lekkim zdenerwowaniem, po czym schyliła się gwałtownie, żeby wytrzeć plamę. 

-Wiesz dobrze, że oboje macie różne wersje. Nie stoję po niczyjej stronie, ale uważam, że nie powinnaś...Ty płaczesz? - Rem zobaczyła mamę, która usiadła na podłodze i rozpłakała się, zakrywając mokrą ścierką twarz. -Mamo..., będzie dobrze, przecież nie jesteś sama, masz jeszcze mnie. 

-Wiem, ale tak bardzo mi ciężko, że nas zostawił. Chciałabym móc cofnąć czas... - płakała. 

-Myślisz, że nie możesz być szczęśliwa bez niego? 

-Mogę i wiem, że możemy być szczęśliwe, ale ja tak bardzo nie mogę znieść tego, że zostawił mnie, kiedy tak bardzo go potrzebowałam... - mówiła ocierając łzy.

Rem usiadła obok mamy na podłodze i przytuliła ją. -Możesz mi opowiedzieć jak doszło do waszego rozstania? 

-Nie wspierał mnie. - odparła płaczliwie i z wyrzutem.

-Tylko tyle...? Jednak to ojciec chciał odejść tak? - drążyła.

-Rem, to wszystko jest skomplikowane... Ja... nie wiem czy jesteś gotowa na wyznawanie tych wszystkich prawd, cokolwiek nie powiem, zostałabym uznana za wariatkę. Czasem lepiej jest się nie odzywać i zamknąć na wszystko wokół, ale nie mogłam, mam Ciebie... - powiedziała gładząc Rem po dłoni. 

-Dobrze wiesz, że jestem i będę. Chciałabym poznać całą historię. Interesuje mnie to. Myślę, że mam prawo znać prawdę... - powiedziała stanowczo. -Jak mam Ciebie wspierać w twoich działaniach, jak nawet nie rozumiem jak do tego wszystkiego doszło? - dodała.

-Ojciec nie chciał, żebyś kiedykolwiek dowiedziała się o tym wszystkim, uznał, że narobię Tobie tylko mętliku w głowie. Boje się, że mi Ciebie odbierze... - Jell zacisnęła się mocniej na dłoni córki. 

-On... przecież nie musi wiedzieć, że mi powiedziałaś... prawda? - wyszeptała tuląc się do mamy. 

Obie siedziały na podłodze wtulone do siebie w ciszy. Jell czuła wiele przeciwności, żeby rozważyć, czy to odpowiedni moment dla Rem, ażeby poznała oficjalny powód rozpadu ich rodziny. Czuła, że córka również uzna ją za niespełna rozumu i po poznaniu prawdy, finalnie zabierze swoje rzeczy, okrzyknie własną matkę jako wariatkę i wyprowadzi do ojca, a na domiar tego wszystkiego, poinformuje pracownika socjalnego i straci na dobre prawa do opieki nad dzieckiem. Rem była jeszcze niepełnoletnia, miała zaledwie 16 lat. To właśnie był największy strach kobiety. 

-Rem... tak naprawdę wszystko zaczęło się, jak jeszcze nie znałam twojego ojca. Też byłam zbuntowaną nastolatką, moi rodzice mieli wiele problemów przeze mnie. Jak tylko skończyłam 18 lat, uciekłam z domu...

-A mówisz, że to ja jestem nieobyta! - zaśmiała się głośno.

-A idź, tobie coś powiedzieć... - trzepnęła Rem mokrą ścierką i zaczęła śmiać poprzez łzy. -Jakoś chyba muszę zacząć, żebyś mogła zrozumieć co poszło nie tak i na jakim etapie, prawda? - spoważniała.

-Tak tak, racja. Sorry. Możesz mówić dalej... 

-Wiesz, byłam młoda i szukałam siebie na wiele sposobów, ciężko to było nazwać buntem w moim odczuciu. Myślałam, że to co robię, jest słuszne. Mam na myśli szukanie tej całej prawdy, bo byłam bardzo zagubioną nastolatką... - opowiadała w stresie. 

-Mamo... - złapała ją czule za ramię. -Nie denerwuj się. Ja słucham uważnie, nie będę Ciebie oceniała... mam teraz podobne odczucia wobec samej siebie... Rozumiem Cię. A raczej... Ciebie z kiedyś... - uspokajała.

-Czułam się kiedyś bardzo samotna wiesz? To było takie trudne... Też tak teraz masz? 

-Pewnie..., wiem, że mam Ciebie, ale z drugiej strony czuję się samotna, nawet obok szkoły i znajomych... - odparła.

-Przykro mi, że musisz to czuć. Nigdy tego dla Ciebie nie chciałam, wiesz? Chciałam Ciebie dobrze wychować...

-Nie wątpię. - uśmiechnęła się ujmująco do matki. 

-Kontynuując... - Jell zaniemówiła przełykając głośno ślinę.

-Mamo...?

-Zaczęłam szukać rozwiązania wchodząc w różne dziwne relacje... - mówiła ciężko. 

-Co to oznacza? - zapytała z zaciekawieniem. 

-Napotykałam ludzi, którzy szukali siebie tak samo jak ja. Spotykaliśmy się razem w różnych miejscach, spędzaliśmy razem czas i tak dalej...

-Brzmi spoko, a więc coś poszło nie tak? 

-Wiele... - spojrzała ze smutkiem w podłogę. 

-...? - Rem, czekała na dalszy ciąg historii. -Wiele...? - drążyła.

-Oh, przypominało to w pewnym momencie "sektę"? Nie wiem, czy to dobre słowo, ale zanim się obejrzałam, zagubiłam się jeszcze bardziej niż wcześniej, zanim ich wszystkich poznałam. 

-Sekta? Co dokładnie robiliście?

-Różne rzeczy. Na początku niezobowiązujące spotkania, grupa z czasem poszerzała się o kolejne to osoby... Jedni przybywali, drudzy odchodzili. Szukaliśmy siebie i swojego wewnętrznego ja. Pewnego dnia, pojechaliśmy w góry i wynajęliśmy taki niewielki drewniany domek... - westchnęła głęboko. 

-I... co tam robiliście? - odparła z lekkim niepokojem.

-Ogólnie moi znajomi interesowali się "wyższymi sferami", to głupie co teraz powiem... ale próbowaliśmy sprawdzać się w kontakcie z siłami wyższymi, gdzie każdy święcie wierzył i był przekonany, że może skontaktować się ze swoim przewodnikiem astralnym, istotami pozaziemskimi, no coś w ten deseń... To bardzo skomplikowany temat, nie chciałabym... Namieszać Ci w głowie. Pewnie nie wiesz nawet o czym mówię... może po prostu, zapomnij co mówiłam... - machnęła ręką zrezygnowana.

-A daj spokój, brzmi ciekawie. - słuchała z fascynacją i zachęcała mamę do dalszej opowieści. 

-Czasem próbowaliśmy wywoływać duchy, często komponowaliśmy jakieś modlitwy i inne bzdety. - kontynuowała z lekkim wstydem w głosie. 

-Ej no, ciekawe. Jak na amerykańskich serialach? - zachichotała. 

-No w sumie trochę tak..., ale może wstaniemy z tej podłogi i zjemy obiad...? W końcu ostygnie o ile już nie jest zimny. Cały poranek lepiłam te pierogi. - Przerwała zmieszana.

-W sumie racja... Ale i tak chcę wiedzieć, co było dalej, pamiętaj! - pomogły wstać sobie wzajemnie i zasiadły razem do stołu. -Jasne... ale jutro dobrze? Nie czuję się dzisiaj najlepiej, chciałabym zjeść i pójść spać. - zaspokoiła ciekawość córki.

-Jasne, jasne... a powiedz mi tylko, czy... kiedykolwiek udało wam się z kimkolwiek skontaktować? - W tym momencie, matce dziewczyny wypadł z dłoni widelec i dźwięcznie odbił od talerza, przez stół i na kafle kuchenne. Nastała chwilowa i bardzo niezręczna cisza. Rem szybko podniosła widelec, a następnie podała go mamie.

-Nie chciałam powiedzieć niczego nie tak... przepraszam. - tłumaczyła.

-Rem... to chyba nie jest odpowiedni moment, na takie rozmowy. - przetarła rogiem obrusu widelec. 

-Już z tym skończyłam, te tematy do niczego nie prowadzą... Poukładam sobie w głowie, co chciałabym Ci jeszcze powiedzieć...żeby byłoby Ci prościej. Na razie nie mam już siły o tym mówić. Naprawdę słabo się czuję. - dodała grzebiąc w zawartości talerza. A dalej, jadły obie w ciszy...

Humor Rem mimo wszystko - poprawił się, poczuła nagły przypływ ciekawości i fascynacji historią mamy. Po obiedzie Jell poszła do swojej sypialni i zamknęła się w niej, a Rem, poruszona rozmową z matką, postanowiła poszperać trochę w internecie. Dziewczynę zaintrygował pewien termin, który wypowiedziała jej mama, dokładniej chodziło o przewodników astralnych. Dla nastolatki, każdy irracjonalnie brzmiący termin, a na dodatek nie związany z jej obowiązkami - jest ciekawy i warty wejścia chociażby na chwilę w tą zbyt dużą kałużę. Nie myślała wówczas, jak bardzo zatopi się z czasem - głębiej niż myślała... Postanowiła usiąść przy laptopie i potajemnie sama czegoś się dowiedzieć, żeby móc bardziej zrozumieć całą sprawę swoich rodziców. Sytuację potraktowała bardzo poważnie, za wszelką cenę chciała poznać prawdę, wiedząc, że droga do niej może być dla niej mało zrozumiała. Rem, zawsze marzyła o tym, żeby rodzice zeszli się ze sobą. Dużo rozmawiała ze swoim ojcem, ale on nigdy nie chciał zagłębiać córki w powód rozwodu z jej matką. Każda rozmowa, zawierała kilka zasadniczych pytań z jego strony; "Czy mama dobrze Ciebie traktuje? Bierze leki? Jak będzie Ci czegoś brakować, dawaj znać dobrze?"... Wysyłał dziewczynom dość sporą sumę pieniędzy co miesiąc. Obok alimentów, na które zgodził się na sprawie rozwodowej dobrowolnie, wysyła dodatkowo kobiecie pieniądze na terapię, lekarstwa i życie. Dzięki temu matka dziewczyny nie musi pracować i może w pełni zajmować się wychowywaniem córki i domem oraz swoim zdrowiem. Rem z kolei, dostaje kieszonkowe osobno pocztą. 

Dziewczyna wpisywała różne frazy do przeglądarki internetowej, ale ciągle wyskakiwały w niej linki dotyczące astrologii, czuła, że te strony do niczego jej nie doprowadzą. Minęła około godzina poszukiwań, gdzie nagle natrafiła na pewną stronę o istotach astralnych.

-O, może tutaj czegoś się dowiem... - wymamrotała sama do siebie i kliknęła w link. 

ISTOTY ASTRALNE

Próba opisania wszystkich istot astralnych byłaby zadaniem równie ogromnym, jak sklasyfikowanie wszystkich istot, żyjących w świecie fizycznym. Dlatego też możemy jedynie zestawić podstawowe rodzaje tych istot i podać ich zwięzły opis.

Należy jednak nadmienić, że wielcy Adepci pochodzący z innych planet, a nawet jeszcze bardziej dostojni Goście, przybywający czasami z odleglejszych światów, zaszczycają nas swoimi odwiedzinami. I mimo że jest to możliwe, trudno sobie wyobrazić, aby te istoty pojawiały się na tak niskim poziomie, jak plan astralny. Gdyby tego zapragnęły, stworzyłyby sobie chwilowo ciało z materii astralnej naszej planety.

Po drugie, istnieją jeszcze i rozwijają się na naszym globie - dwie inne wielkie linie ewolucji. Nie jest jednak zaplanowane, aby one i ludzkość, były siebie nawzajem świadome. Gdyby miało dojść do kontaktu, z pewnością nastąpiłby on w świecie fizycznym, ponieważ ich powiązania z naszym światem astralnym są bardzo nikłe. Jedyną, mało prawdopodobną, możliwością ukazania się tych istot człowiekowi, byłoby działanie z zakresu magii obrzędowej. Potrafią to jednak tylko nieliczni z najbardziej zaawansowanych magów. Za naszych czasów doszło tylko raz do takiej sytuacji.

-Ciekawe... - pomyślała.

Rem z wielkim zaciekawieniem czytała treści zamieszczone na stronie. Choć brzmiało to dla niej jak fikcyjna magia i  czytanie farmazonów nie z tego świata, to jednak z jakiegoś powodu poczuła niewyjaśniony magnetyzm, który ciągnie ją, aby zagłębić się bardziej w ten temat. To wszystko, robi z myślą o rodzicach. Przynajmniej tak to sobie wszystko tłumaczyła. Postanowiła skopiować dotychczasowo przeczytaną treść i stworzyć folder z plikiem, gdzie będzie gromadzić zebrane informacje. Miała już na wszystko pewien plan. Jednak, musiała upewnić się, że nikt teraz nie będzie jej przeszkadzał. Jell byłaby zła, że dziewczyna próbuję czegoś - co w jej odczuciu nie jest już możliwe na własną rękę bez żadnego oparcia czy wiedzy. Po chwili wstała od biurka, dla bezpieczeństwa zamknęła laptopa, ażeby przypadkiem mama nie zobaczyła o czym czyta, po czym poszła upewnić się czy na pewno śpi. Idąc korytarzem w ich domu, starała się kłaść stopy delikatnie i po cichu, z uwagi na to, że podłoga w ich domu była dość stara i czasem pod siłą nacisku rozlegało się skrzypienie surowego drewna. 

Dom w którym mieszkały, był dosyć wiekowy. Matkę Rem, nie było nigdy stać na generalny remont. Posiadłość za miastem zostawiła kobiecie jej prababka Gloria, która prowadziła nieopodal swoje gospodarstwo z kozami. Jednakże czasy w jakich żyła, nie pozwalały jej na to, ażeby utrzymywać się należycie ze sprzedaży koziego sera, czy też mleka. Często jeździła rowerem miejskim, wiele kilometrów na najbliższy targ centralny i wystawiała swoje wyroby, a zanim ktokolwiek je kupił, sery i mleko często były już skwaszone. Ubój jej zwierząt na mięso lub ich sprzedaż, nigdy babki nie interesował, to była ciepła i przemiła starsza pani, żyjąca w harmonii ze zwierzętami na swoim gospodarstwie, gdzie wielu sąsiadów śmiało się z kobiety, która farbowała grzywy i brody kóz - kolorowymi bibułami, a każda z nich miała swoje imię. Gloria nie przejmowała się uszczypliwością sąsiadów, nikomu też nie wadziła; wieczorami zasiadała z ciepłą herbatą czytając książki, a nad ranem zajmowała się dojeniem kóz, warzeniem i grzaniem mleka, czekała zawsze, aż zetnie się ono pod wpływem kwasu i wytrącą się drobne ziarna białego sera. Dopieszczała wyroby w każdym możliwym detalu, odpowiednio dobierając ręcznie zbierane zioła i przyprawy, a jej ulubionym serem, był ten z czosnkiem niedźwiedzim. Sielanka jednak nie trwała zbyt długo... Pewnego dnia, gdy parę minut po wschodzie słońca, rano wybijała godzina paszenia i dojenia kóz, prababka zebrała się z chaty, wzięła lekko pordzewiały kubeł i niezgrabnie zmierzyła jak to zwykle - w stronę szopy. Zastała wszystkie zwierzęta martwe. Z całego boksu, po otwarciu belkowej bramki, została zaatakowana chmarą much, które obległy wcześniej martwe ciała jej kóz, a na ściółce, drewnianych ramach i suficie starej spróchniałej belowej stodółki; kipiała jeszcze ciepła i gęsta krew. Odór gnijących zwłok był nie do zniesienia, z ciał zwierząt wypełzały larwy, a oczy u każdej z z nich były wyrwane z oczodołów. Z uwagi na lokalizacje, zdarzenie nie dostało się do mediów i gazet w większych miastach nieopodal, a zjawisko to niestety do dziś dnia nie zostało wyjaśnione. Ciała zwierząt zostały zakopane na polu, a dziś - niektóre nie zdążyły jeszcze ulec rozkładowi, po innych zostały już tylko szkielety... mimo, że minęło od tego zdarzenia już ponad 14 lat.

Sprawę badała policja, służby miejskie i powiatowy lekarz weterynarii, który oficjalnie wykluczył potencjalne choroby kóz po sekcji kilku zwłok. Społeczny Ratusz w ich mieścinie, zapewnił mieszkańców, że nie wie nic konkretnego o śmierci zwierząt, gdy sugerowano zamierzone i zaplanowane morderstwo zwierząt Glorii, ze szczególnym okrucieństwem. Nie było też żadnych dowodów. Po kilku dniach każdy już żył swoim życiem. Policja bez dowodów unieważniła śledztwo i poszukiwanie przyczyny, a finalnie babkę pozostawiono samotną i bez wyjaśnień, od gminy dostała jedynie odszkodowanie, które na długo kobiecie nie wystarczyło. Gloria zachorowała krótko po tym zdarzeniu na ciężką depresję, a kilka lat później bardzo mocno się rozchorowała, miała problem z chodzeniem, przez co nigdy nie było okazji do odnawiania wnętrza domu, bo mąż zginął już bardzo dawno temu, zaraz po ślubie w wybuchu, który miał miejsce w kopalni. W takiej sytuacji jakiej się wtedy znalazła, ledwo starczało kobiecie na chleb, a więc nie było mowy o zakupie nowych zwierząt do gospodarstwa. W tamtych czasach sąsiedzi, nie byli skorzy do pomocy, bo każdy martwił się o siebie. Tamtejsza stara szeptucha z kolei, rozpowiadała plotki o klątwie, jaka spadła na gospodarstwo i zwierzęta Glorii, więc kobieta była zdana na samą siebie, a w sąsiedztwie, traktowana była z wielkim dystansem. Rodzina Rem, pomagała finansowo utrzymywać się babce, ażeby chociaż ostatnie chwile starości spędziła w spokoju, a po jej śmierci - wprowadzili się do jej domu na gospodarstwie. Rem, dobrze znała całą historię, wiele razy przyjeżdżała do Glorii jak była bardzo malutka w odwiedziny, gdy z Jell bywało momentami gorzej lub musiała wstawić się na oddziale zamkniętym, a ojciec miał wówczas natłok pracy. Wiedziała też, dlaczego mieszkają w takim, a nie innym miejscu. Ojciec Rem, zreperował najmniejsze usterki, a więc dom był gotowy do zamieszkania. Ominęli tym samym zaczerpnięcia ogromnego kredytu i pożyczek na swoje przysłowiowe cztery ściany, a więc zaakceptowali to co było. Mimo wszystko dziewczyna, lubiła jego starodawny styl i nigdy nie czuła się źle z tym faktem, że żyła na uboczu obok gęściny lasu, rozdroża wydeptanych ścieżek, szlaków i pól. - Rozmyślała idąc po starych i surowych belach podłogi.

W końcu udało jej się przejść nie słyszalnie. Stanęła na przeciw sypialni mamy i lekko przybliżyła swoją twarz do dziurki od klucza, żeby zobaczyć co dzieje się po drugiej stronie drzwi. Westchnęła głęboko, bo nigdy w zwyczaju nie miała podglądania własnej matki w taki sposób. Próbowała cokolwiek ujrzeć, w szczelinie; obok starego żeliwnego klucza, który zakrywał wylot zamka.

-...? -  wytężyła wzrok. Ujrzała w pierwszej chwili, że jednak mama nie śpi. Zdziwiona zobaczyła jak siedzi na podłodze. -Od kiedy ona tak robi i po co? - pomyślała pytająco. 

Po chwili przyjrzała się dokładniej swojej mamie -Dlaczego nie śpisz...? - wyszeptała sama do siebie. Rem, chciała zobaczyć coś więcej i próbowała lepiej się przyjrzeć całemu zdarzeniu, kręciła się trochę, próbowała ustawić ciało, po czym podłoga pod jej stopą zaskrzypiała i dłonią oparła na klamce, która niestety lekko poskrzypiała. 

-Cholera... syknęła przez zęby, szybko wyprostowała i schowała twarz w koszulce, żeby wyciszyć i uspokoić oddech. Nastała cisza, Rem, nie wiedziała co dzieje się za drzwiami, nie mogła przewidzieć czy za chwilę się one otworzą czy też nie. Oddech i tętno Rem - przyspieszyły, a serce zaczęło walić jak młot. Poczuła jak wszystko wokół niej staje się ciężkie. Bała się wykonać jakikolwiek ruch, żeby przypadkiem mama jej nie usłyszała. Poczuła, jak jej nogi miękną i uginają się pod nią. Nie miała momentalnie władzy nad ciałem, czuła jakby czas na chwilę się zatrzymał. Zaczęła powoli osuwać się w dół, żeby usiąść na podłodze, ale nie wiedząc kiedy już się na niej znalazła. Poczuła jak wszystko wokół robi się niewyraźne i mgliste, po czym zamknęła oczy, żeby się uspokoić, opadła delikatnie całym ciałem, tak jakby niewidzialna chmura chciała zamortyzować jej upadek na ziemię.

-Oddychaj... - pomyślała. Po czym minęło kilka chwil, a następnie spróbowała ponownie przyjrzeć się sytuacji, ale tym razem na kolanach. Bała się, że jeśli wstanie, mama tym razem otworzy drzwi, żeby zobaczyć co się dzieję. Jednakże w zamku z kluczem, nie zobaczyła już nic, uznała, że mama położyła się spać. Po czym delikatnie wstała z podłogi i bezszelestnie kierowała się ku swojego pokoju, żeby dokończyć w spokoju dalsze zbieranie informacji. 

Rem przeszła z powrotem delikatnie i niesłyszalnie, weszła do pokoju, zamknęła bezdźwięcznie drzwi i zasiadła ponownie do laptopa, żeby kontynuować czytanie. Przewinęła treść na stronie dalej. -Podział istot astralnych? Hmm... - czytała ze skupieniem na głos.

Istoty astralne dzielimy na:
1. Istoty ludzkie – fizycznie żyjące i fizycznie zmarłe
2. Istoty pozaludzkie
3. Istoty sztuczne

Do ludzi fizycznie żyjących zaliczymy: zwykłych ludzi, psychików, adeptów i ich uczniów oraz czarnych magów i ich uczniów.

Wśród osób fizycznie zmarłych wyróżnimy: zwykłych ludzi, cienie, skorupy, skorupy ożywione, samobójców i ofiary nagłej śmierci, wampiry i wilkołaki, czarnych magów i ich uczniów, uczniów oczekujących na ponowne wcielenie, nirmanakayów.

W gronie istot pozaludzkich znajdują się: esencje elementalne, astralne cienie zwierząt, duchy przyrody i dewy.

Wreszcie istoty sztuczne to: elementale stworzone nieświadomie, elementale stworzone świadomie i sztuczne istoty ludzkie.

-Że co? - zapytała samą siebie zdziwiona. -nirmanaka...co? - od razu postanowiła wpisać w przeglądarkę kim byli lub są nirmanakaye. 

Nirmanakaja - jedno z trzech ciał buddy - ciało przejawienia, emanacji, które jest formą buddy dostępną percepcji zwykłych istot. Jest to ciało, w którym buddowie ukazują się ludziom na Ziemi, aby zrealizować swoje postanowienie wyzwolenia wszystkich istot.

-Mhm, że w taki sposób... byłoby fajnie jakbym cokolwiek rozumiała z tego co czytam... - dukała pod nosem. Choć brzmiało to wszystko dla niej absurdalnie, to dalej zagłębiała się w lekturę na stronie. Ceną, byli rodzice, chciała, żeby jej matka była szczęśliwa. Proste. Lecz nagle eksploracje dziewczyny rozproszył jak grom z jasnego nieba głos...

-Rem, co robisz? - usłyszała zerwana jak z transu głos matki.

-Ja... referat do szkoły. - losowo rzuciła, starała się nie dać zwieść. Jednakże bardzo przestraszyła ją obecność mamy, starała zachowywać się spokojnie jak tylko mogła. -Co ona tu robi...? - pomyślała.

-Hm? A o czym? Może Ci pomogę? W sumie dziwna sprawa, jest sobota, a ty odrabiasz zadanie domowe. No nie możliwe. - zaśmiała się, po czym położyła dłoń na głowie dziewczyny i pogładziła ją po długich blond włosach spuszczonych niedbale aż ku końcu kości ogonowej. Rem zastygła w bezruchu, nie chcąc okazać stresu. Była pewna, że mama śpi, a tu taka niespodzianka...

Tak bardzo wciągnęła się w czytanie, że nie usłyszała otwierających się drzwi i jej kroków. Pomyślała, że może wracając do pokoju mogła ją rozbudzić. Choć wszystko, co stało się w sypialni, było dla niej co najwyżej - dziwne, a raczej niepoznane.

-A stwierdziłam, że przysiądę i już teraz trochę czegoś poszukam. Dam radę, jak nie będę czegoś rozumiała to Cię zawołam. A ten, ty nie miałaś iść na drzemkę? 

-Nie mogłam zasnąć, więc stwierdziłam, że zobaczę co robisz. Trochę mam wyrzuty sumienia. Nie wiem czy dobrze zrobiłam mówiąc Ci o mojej przeszłości... - mówiła, w tym samym czasie plotąc warkocz z włosów Rem.

-Mamo... sama Cię o to poprosiłam, przecież nic się nie dzieję...

-Niby nie... masz może gumkę do włosów? - zapytała orientując się, że zaplotła już całą długość włosów. - Rem, zdążyła subtelnie zamknąć laptopa, po czym podała mamie fioletową wstążkę, która leżała niedbale rzucona na biurku. -Tylko takie coś. - podała mamie skołowana sytuacją.

-To wstążka babki Glorii, całą młodość w niej przechodziłam. Jest piękna. Zaplatała wstęgę we włosy dziewczyny. 

-No, jest całkiem ładna. Obejrzała się w wielkim lustrze obok. W pewnym momencie zamarła, a a czole dziewczyny zawitała chłodna kropla potu. Poczuła, jak jej całe ciało przeszył paraliż i ciężkie wibracje wyłaniające się znikąd -C-co...?! - wyszeptała z trudem przez zęby. Rem, ujrzała w odbiciu siebie siedzącą bokiem na wiklinowym fotelu, biurko, laptopa, swój zapleciony warkocz z fioletową wstęgą, ale ku zdziwieniu - jej mamy tam nie było. 

Momentalnie cała zdruzgotana odsunęła się od biurka, a fotel przewrócił się i uderzył o podłogę ze sporym hukiem, spanikowana dziewczyna zaczęła rozglądać się po pokoju, ale jej mamy w nim nie było, zaczęła ciężko nabierać powietrze krótko wpuszczając i wypuszczając z płuc, a klatkę piersiową przyciskał ostry ból, wówczas ku zorientowaniu dziewczyny, drzwi były zamknięte. Jeszcze raz spojrzała w lustro z przerażeniem i niepewnością. chaotycznie błądziła oczami w swoim odbiciu. Złapała za warkocz i przyjrzała mu się dokładnie. Ku jej zdziwieniu był prawdziwy, tak samo jak cała reszta. 

-Co sie dzieję do cholery?! - powiedziała powstrzymując łzy strachu do swojego odbicia, niedowierzając i łapiąc lustro dłońmi. Przyglądała się sobie chwilę, a na tafli lustra pojawiła się subtelne przyciemnienie od pary dobiegającej z ust.

-Przecież przed chwilą tu była... co jest...? - mamrotała sama do siebie sunąc palcami po lustrze. Aż nagle poczuła, jak jej dłonie wtapiają się gładko i wolno w jego strukturę.

***

-Halo? Słyszysz mnie? Proszę się nie denerwować, dziewczyna ma stabilne tętno, ciśnienie również jest w normie, a gałki oczne reagują na światło.

-Co się... - wymamrotała dziewczyna. -Gdzie ja jestem? Co się dzieję...?

-W końcu! Rem! - wtuliła się mocno matka dziewczyny. -Jak się czujesz? Boli Cię coś? 

-Może zabierzemy córkę do szpitala? - zachęcał ratownik medyczny. 

-Co się stało? - pytała leżąc na podłodze przed drzwiami do sypialni matki.

-Dzień dobry, jestem ratownikiem medycznym, twoja mama wezwała nas, bo straciłaś przytomność. Właściwie to na moje oko nic poważnego się nie wydarzyło, nie masz żadnych obrażeń. Chcielibyśmy, żebyś pojechała z nami, w celu zrobienia odpowiednich badań. Pamiętasz co się stało zanim znalazłaś się na podłodze? Zdarzało się Tobie coś takiego wcześniej? - Rem zaczęła grzebać w pamięci, ale nie znalazła żadnego momentu, żeby to straciła świadomość i nagle upadła, a co dopiero zasnęła pod drzwiami mamy. Zapamiętała tylko, że po odejściu spod drzwi do sypialni mamy, poszła do swojego pokoju. 

-Ja... Nie wiem jak to się stało. Byłam w pokoju...teraz tu, mama zaplatała mi warkocz...Tak? Potem zniknęła, ja... - mamrotała pospiesznie.

-Może jednak ją zabierzemy? - drążył ratownik. Zrobimy tomografię komputerową, mogła uderzyć głową o podłogę. - Tłumaczył ratownik, zapisując słowo w słowo - co mówi dziewczyna ze zmarszczonymi brwiami. 

-Rem, może pojedziesz z państwem do szpitala? - pytała zachęcająco i troskliwie matka.

-Mhm... no dobrze - zgodziła się niechętnie i zdezorientowana. 

-Proszę podpisać zgodę, jedzie pani z nami? - ponaglał ratownik medyczny.

-Tak tak, już podpisuję. Oczywiście, że jadę. Nie mogłabym teraz jej zostawić. - Rem nie nadążała, co dokładnie się dzieję. Złapała za swoje włosy, a ku jej zdziwieniu, nie miała warkocza z fioletową wstęgą, a zamiast w pokoju, znalazła się na podłodze pod drzwiami do sypialni. 

Ratownicy pomogli delikatnie i ze starannością wstać dziewczynie, a mama postanowiła spakować do niedużej skórzanej walizki rzeczy dla Rem, brała oraz układała je pośpiesznie i chaotycznie, tak naprawdę co wpadło kobiecie w dłonie, nie wiedziała, ile ewentualnie spędzą dni w szpitalu. Od niepamiętnych czasów pakowała się ponownie do szpitala, wiele wspomnień wpadło do głowy Jell z tamtych złych czasów. Była lekko zdenerwowana.

-Proszę się pospieszyć, idziemy już z córką do karetki i jedziemy! - krzyknął pospiesznie. -Potrzebuję jeszcze kilka podpisów. - dodał zniecierpliwiony. 

-Jeszcze moment, potrzebuję spakować córce kilka rzeczy. - odkrzyknęła zdyszana. - Po paru minutach w pędzie, Jell wzięła walizkę do ręki i czym prędzej pobiegła w stronę karetki, która była gotowa do odjazdu. Zasiadła obok córki, złapała za jej dłoń i pojechali na sygnale do pobliskiego szpitala patrząc na siebie wzajemnie w niepokojącej ciszy, a w tle rozlegał się tylko odgłos alarmu ostrzegawczego pojazdu.  

❂