Wymięty bukiet kwiatów

 Ten jeden bukiet kwiatów,

nawet jeśli waży tysiąc kilogramów -

nie wyważy słów;

Twoich - jakich wypowiedzieć nie możesz -

Lub nie umiesz.

Wędrujesz jak chorąży,

z flagą; gdzie pierwsza litera mojego imienia.

Niby coś wyjątkowego.

Daleko nie maszerujesz;

a i tak kupujesz je -

u tej starszej pani na Milowicach.

Kilka ulic dalej.

Wspierasz jej mały biznes,

a kwiaty od Ciebie ususzone - świadomie;

kiedy to ja wracając z pracy po zachodzie słońca -

Ty śpisz zmęczony,

a kwiaty czekają na stoliku zapakowane,

lekko wymięte, ukiszone w ozdobnym papierze;

bo niosłeś je razem z zakupami na jutrzejszy obiad. 

Czy to podsumowanie naszej miłości?

Nie wiem - ale;

Uważam, że i nawet wtedy pięknie wyglądają. 

Dziękuję za nie -

nawet jeśli odbieram je w podarunku; samotni.

Tak szczerze to mnie to wkurwia.

Ale nie przestawaj!

Dla tej starszej Pani.

[Biały wiersz - brak rymu w klauzulach]