Magiczna klepsydra

 Klepsydra z czarnym piachem -

opada on, a czas nasz umyka,

dotyka dna, odliczając koniec.

O.

I dzieję się magia, 

a grawitacja - dziwnie patrzy,

zdziwiona fizyka - łapie za głowę.

Piach wraca spowrotem i od nowa,

w te i wewte zatacza, osuwa;

jak odtwarzany w pętli gif -

coś uwiecznionego i ruchomego zarazem,

coś czego nie ma, ale jest -

 jak nasze zdjęcia; 

nawet jeśli czarno-białe,

to czasem lubię na nie zerkać.

Pamiętasz to diabelskie koło w wesołym miasteczku?

Nie chciało nam się czekać w kolejce.

To coś, co już znaliśmy,

znajdujesz się na dole, aby dostać się do góry,

a potem jesteś u góry aby powrócić na dół.

To nie dla nas.

o 20:00 zamykają. 

A my - robimy to bez końca.

Z góry do dołu -

z dołu do góry,

jak nasza magiczna klepsydra. 

[Biały wiersz - brak rymu w klauzulach]