Dwie strony Świata

 I Codziennie mijamy nasze widzenia,

które mielą się w łożu natchnienia,

na drodze do kurozialnego upojenia -

gdzie nie domaga odświętnego przydybania.

W biegu dnia gdy rychtuję banalny obiad -

witasz mię prymitywnym smagnięciem zachwytu, od tak

Ja...już nie postuluje tych twoich gonad -

a kalkujesz te zwyczajki już od kilku lat; "Bo tak".

W nocy z kolei, pląsy Pięknej i Bestii;

odgarniasz liściaste włosinki, a to hen urok maestrii.

Spoglądasz w me ślepka koloru browarnego -

wyszczególniasz coś wnet wymownego.

Choć dzień i noc to nasze dwie strony Świata,

chylą nam kolejne to potomne lata,

i pomimo tego, że nie wydoła się często pokumać.

Kiknij w to... bo miłujemy się nadal.

Wiersz składa się "z dwóch stron Świata", jako kontrast relacji, gdzie noc jest namiętnością, a codzienność "prymitywną" i zwyczajną rutyną.

 Czytany od góry do dołu - ukazuje starsze małżeństwo zakochane od lat, które w codzienności szukają porozumienia dusz i natchnienia, doszukając również wewnętrznych ukrytych potrzeb w gonitwie obowiązków, gdzie w wyznaniach, nie potrzebują specjalnego przydybania [pięknej pościeli w łożu lub erotycznej bielizny], mieleniem [stresem, że okazywanie uczuć mogło zamarnąć], w dzień okryci są prostotą, gdzie żona gotująca obiad, witana jest przysłowiowym prostym klapsem męża, co stało się ich tradycją, a w nocy z kolei dzieję się magia, która osładza ich szare dni, gdzie dają się ponieść emocjom. Rozpoczynają nocne ulotności namiętnością, kończywszy przyglądaniem męża w piwne oczy żony. Mimo wszystko kochają się nadal od potomnych lat, choć mają momenty, że ciężko im sę dogadać.

Czytany od dołu do góry - przypomina parę kochanków i impuls, gdzie rozpoczynają znajomość gwałownym i namiętnym romansem, który trwa już trochę za długo "jak na kochanków" - pląsy miłostek w nocy powielane przez lata - zaczynają grą wstępną, kończąc jak zwykle - namiętnie w łóżku, gdzie zawsze wszystko sprowadzało się do jednego. Zaś w dzień - póbują tradycji i stabilizacji, kochanek wita ukochaną byle jak, a po ugotowaniu obiadu; nie oczekują odświętnego przydybania [nakrycia stołu ozdobnym obrusem], bo nie chcą rodzinnej sielanki. A syty obiad odreagowują upojeniem [jakimś trunkiem podanym wcześniej do obiadu] i mieleniem [w brzuchu po obiedzie, na łożu] następnie w codzienności, okazuje się, że mijają się ich widzenia [spojrzenia] bo to nikogo z nich nie usatysfakcjonowało.