Ograniczenie ludzkie: A gdyby tak...

[edit 11.03.2022r]

Ludzie rozmawialii ze sobą częściej?
Każdy przestał oceniać się wzajemnie?
Zrozumieć, że każdy ma prawo żyć po swojemu?
Nie marnować już czasu na rzeczy "nieistotne"?
Nazywać rodziną swoich przyjaciół?
Bez planowania, spakować walizkę i jechać nie wiadomo gdzie?
Każdy błąd - brać jako lekcję i przewrócić kartkę dalej?
Przekroczyć własne granice? 
Pójść do kina i dać wybrać seans obsłudze kasy biletowej?
Wybaczyć, zamiast trzymać w sobie żal?
Poszerzać własne horyzonty, a nie narzekać na brak osiągnięć?
Kochać, a nie nienawidzieć?
Nie liczyć już kalorii?
Cieszyć się możliwościami jakie życie nam zsyła?
Zrozumieć omylność ludzką?
Adoptować zwierzątko w potrzebie?
Chcieć dla siebie jak najlepiej?
Być wdzięcznym zamiast bujać w niewystarczalności?
Powiedzieć komplement obcej osobie na ulicy?
Przeczytać książkę, której nie ocenimy wcześniej po okładce?
Zacząć żałować, że się coś zrobiło, aniżeli nie?

***

To jedne z wielu przykładów "A gdyby tak...". Dziś, chciałabym skupić się na ograniczeniu ludzkim wobec drugiego człowieka + systemem w którym boimy się zmian dla siebie samych. Na mnie co prawda nie robią wrażenia takie terminy, bo staram się żyć tak, żeby nie definiować drugiego człowieka; po sposobie JEGO życia. Sama bardzo długo walczyłam o swoją wolność i wyzwolenie, na które składa się bardzo dużo rzeczy. Wygląd, poglądy, sposób w jaki żyje, decyzje jakie podejmuje, słowa, które wypowiadam... Staram się również nie zamykać w klatce własnej wyobraźni. Po prostu. Ocena/wyrażenie opinii - niczemu się ma do zakazów, rozkazów i decydowania za drugiego człowieka. Pamiętaj. No chyba nie będziesz kłócić się o sprawy oczywiste?

"Ludzki mesjasz"
Naprawdę ludzie lubią marnować czas na rozbestwianie się nad innymi. Jejku, jakie to jest żałosne. Co takiego człowieka boli? Czy twoje życie jest jego? Twój wygląd? Twoja praca? Twoje decyzje i wybory? Twoje marzenia i cele? Czy ktokolwiek inny prócz Ciebie ma nad tym władzę, kontrolę i prawo do manipulacji Tobą? NIE. - To jedyna właściwa odpowiedź. Jeśli czujesz inaczej, bardzo mi przykro. A może jesteś właśnie tego typu osobą? Oprawcą i agresorem? A więc powiedz mi...jaki masz problem? Po co zaprzątasz sobie tym głowę? Nawet jeśli to twój przyjaciel, dziecko, partner... fajnie tak kogoś ograniczać? Wyznaczać co może, a czego nie? Czy to chomik w jakiejś klatce? Czy to twoja cholerna własność? Nie. Jakim prawem oceniasz to, w jaki sposób funkcjonuje druga osoba? Czy ktoś prosił Cię o zdanie? Jak bardzo nieszczęśliwy jesteś, aby marnować SWÓJ cenny czas na innych? Jak bardzo mi powinno być Cię żal, skoro nie potrafisz żyć pełnią swojego życia i oddajesz najcenniejszą walutę jaką jest czas - twój nieodwracalny czas - komuś innemu? Albo kiedy odbierasz komuś taką możliwość - aby żył po swojmu. No jak? Nie sądzisz, że życie zdecydowanie już jest za krótkie? Po chuj to robić?

Bardzo mi przykro, jeśli ktokolwiek jest ofiarą takiego wynaturzonego niewolnictwa. Jedyne co powinien czuć "oprawca" to WSTYD. Jeśli tak robisz to wstydź się. Bo każdy ma prawo do życia po swojemu. Aspekt wychowywania nieświadomego dziecka i zasad w domu to już inny temat. Mam na myśli dokładnie sytuacje, w których ofiara i oprawca zachowują pełnię świadomości swoich czynów i decyzji jakie podejmują. 

"Chyba nie wypada" 

Nie przekroczysz własnych granic, bo ciągle coś jest na przeszkodzie; "co ludzie powiedzą", "w tym wieku to nie wypada", "nie zrobię tego czy tamtego bo to i tamto" Słucham? Mam nadzieję, że się przesłyszałam... Nie chcesz żyć pełnią życia, realizować się, podejmować ryzyka, boisz się zmian, jesteś przeźroczysty dla siebie samego, użalasz się nad sobą całymi dniami, a potem rozumiem, że narzekasz? Co ciebie powstrzymuje? 

Zdanie innych? A to twoje życie czy ich? 

Pieniądze? Zawsze można pracę zmienić lub dochodzić do czegoś małymi kroczkami.

"Zasady"? Serio ludzie lubią sami od siebie wchodzić do klatki? Może jeszcze takiej 1cm na 1cm? 

Rodzice, przyjaciele, partner? Niewolnictwo i chęć pozostawania w takiej relacji to nic innego jak syndrom Sztokholmski, a to się leczy, wiesz?

"Syndrom sztokholmski"

W psychologii "syndrom sztokholmski" to inaczej "przywiązanie z pojmania" - stan psychiczny, będący reakcją na silny stres i pojawiający się w sytuacjach takich jak: porwanie, więzienie, obozy pracy, zaangażowanie w sekty, mobbing, kazirodztwo i znęcanie się nad dziećmi lub partnerem w związku. 

Wymuszanie czegoś na kimś wywołując u takiej osoby stres, stany lękowe, poczucie bycia więźniem w relacji jaka te dwie osoby łączy i trwanie/męczenie się w niej, jest niczym innym jak powyższym terminem. Bo chyba nie chcesz mi powiedzieć, że lubisz być niewolnikiem, któremu ktoś mówi co i jak ma robić? Hm? Dlaczego ktoś inny oprócz Ciebie daje sobie prawo do wyznaczania twojej strefy komfortu?

Syndrom sztokholmski diagnozuje się w przypadku wystąpienia następujących symptomów:
☞ Ofiara żywi wobec sprawcy pozytywne uczucia, stara się zrozumieć przyczyny jego zachowania;
☞ Ofiara nie podejmuje działań, które mogłyby doprowadzić do uwolnienia i poprawy jej sytuacji, nie woła o pomoc, nie podejmuje próby ucieczki;
☞ Ofiara nie wini sprawcy lub wręcz stara się go usprawiedliwiać i bronić, nie chce współpracować z organami ścigania, nie chce, aby sprawca poniósł karę za swoje czyny;
☞ Ofiara jest sceptycznie lub wrogo nastawiona do osób, które chcą udzielić jej pomocy (rodziny, przyjaciół, policji);
☞ Ofiara uważa sprawcę za bliską osobę, przyjaciela lub wręcz wybawiciela i obrońcę. To oprawca dyktuje jak ma być. 

Przykład: 

A więc tak, nawet jeśli partner powie kobiecie, że nie może zmienić koloru włosów bo nie będzie już mu się podobała, szantażuje ją, robi wszystko aby odwrócić kota ogonem, denerwuje się - używa w ten sposób manipulacji, a taka biedna kobitka, jeszcze go usprawiedliwi, że przecież nie może sprawić mu tej przykrości, odpuszcza zmiany, jeszcze czuje wyrzuty sumienia, że palnęła takie głupstwo i tkwi w takiej toksycznej relacji. Tak, nawet taki przykład to powód aby iść na terapię. Nie jesteś niczyją własnością! To obrzydliwe...

Masz prawo zrobić coś szalonego, mieć przyjaciół, w gronie damsko-męskim, próbować co jest dla Ciebie a co nie - i tylko ty kochanie możesz o tym decydować, pamiętaj. 

Syndrom sztokholmski jest uważany za reakcję obronną ofiary, której bezpieczeństwo, zdrowie lub życie zależy wyłącznie od sprawcy przemocy [fizycznej/psychicznej/emocjonalnej]. Tym samym uczy się odgadywać i spełniać jego potrzeby, aby zminimalizować ryzyko własnej krzywdy. Szacuje się, że syndrom dotyczy 5% osób, "przetrzymywanych" przez oprawcę. Wykształca się wówczas, gdy ofiara nie widzi wyjścia z sytuacji, nie rozważa ucieczki (lub nie ma takiej możliwości), jest zniewolona lub poniżana, koncentruje się na pozytywnych zachowaniach oprawcy i ma tendencję do ich wyolbrzymiania. Jednocześnie jej życie lub zdrowie jest zagrożone, a bezpieczeństwo uzależnione wyłącznie od agresora. Partner zabronił Ci czegoś, krzyczał na Ciebie, doszło do tego, że postawił na swoim, ograniczył Cię, a na drugi dzień dostajesz bukiet kwiatów i aprobaty? RED FLAG 

Wyróżnia się cztery etapy rozwoju syndromu sztokholmskiego:
☞ Ofiara nie jest w stanie uwierzyć, że znajduje się w niekorzystnie złej sytuacji.
☞ Ofiara uświadamia sobie swoje położenie. Wie gdzie jest, po co i dlaczego.
☞ Ofiara cierpi, boi się, przeżywa.
☞ Ofiara zaczyna akceptować sytuację, w której się znalazła i zbliżać emocjonalnie do sprawcy.

_____________________________________________________________________

Dlaczego tak PO PROSTU nie zrobisz tego na co masz ochotę? Bo czujesz strach? Bo są jakieś granice? No jakie? Kto tak zarządził? A jeśli zarządził to jakim prawem? Nie jesteś więźniem, własnością i niewolnikiem drugiej osoby!

Honey... zapamiętaj poniższe słowa!

Bądź sobą i daj innym tą możliwość. 

Ucz się na błędach i daj innym przeżywać lekcje pokory tak samo. 

Rób wszystko tak, jakby jutra miało nie być.

Przestań odbierać człowieczeństwo drugiemu człowiekowi.

Nie odbieraj szczerej bolesnej prawdy jako chamstwo. Czasem warto dostać mentalnie w pysk. 

Żyj, a nie udawaj, że to robisz. OK?