Granice

Czasem spaceruje w swoich skrytych myślach -

odbijają się od mojej głowy jak światło o kryształ,

uśmiecham się lekko, mam nadzieję że dostrzeżesz,

nasze wspólne chwile, po których zostało tylko zdjęcie.

Chodzę po taflach wód, w odbiciu wspomnień,

w asyście jutrzejszej niewiadomej -

odstępów między nocą a dniem,

przetartej granicy między świadomością a snem.

Dobijam się do muru wspomnień, wartości i wyboru,

gdzie szczelina światła, odbija promienie od gromu,

dostrzegam w niej wiele nienazwanych przeze mnie kolorów,

nasłuchując twoich słów; zagłuszającego mnie szumu.

Zatapiam się w oceanie i cyklonie wspomnień,

Nie wiem co za siła ciągnie mnie za nogę?

Tonę, a pory dnia określić już nie mogę,

Nie ma już granic, a na żadnej już nie stoję.

Widzę wyraźne przebłyski w ten pochmurny dzień,

krople deszczu spływające; tworzą kurtynę łez,

Mogłaś to być Ty a pozostał tylko twój cień,

kształty; nadające szarej codzienności nowy sens.

Wynurzam się z głębin i fal właśnie teraz,

zrzucając z siebie czasu zbędny ciężar,

widzę różnicę pomiędzy głębią a niebem,

czuję stabilne tętno co napędza moje serce.