Modelka na instagramie i wygrana w lotto

Przeliczenie

Myślałam, że się nie zmienię. Ignorowałam wszelkie komentarze na swój temat. Kłóciłam się o swoje (nie)racje z bliskimi. Wierzyłam, że mojej wrażliwości nikt nie jest w stanie zagrozić, nagiąć, zmienić - ludzie, system, może dorosłe życie... Ja sama? Doczekałam się chwili, że to moja wrażliwość zniszczyła mnie. Moje (nie)racje okazały się zwykłą nie racją - zwykłym ludzkim błędem. Myliłam się i mówię o tym głośno. Mogłabym nazwać to dorosłością, brakiem czasu nad rozczulaniem się wobec innych i świata... Ah, ale po co? Nie wiem, ale nie potrafię tego wytłumaczyć - dlaczego stałam się "taka". [...]  Tak, boje się, że sobie nie poradzę w tym wielkim świecie gonitwy, pierwszeństwa...systemu - i dbam o to - ponieważ to przyszłość.
Brak myślenia na przód, jest jak pistolet skierowany przez nas samych u skroni. Trzeba mieć wizję i plan. Skoro nie widzisz niczego to coś z Tobą nie tak. Spędza mi to sen z powiek, aż tu nagle randomowa perełka mi powie "pożyjemy, zobaczymy", "teraz o tym nie myślę"? Hmm, naprawdę ludzie boją się myśleć o przyszłości? Tyraniu na opłaty, pierwszych zmarszczek... Na pewno. Wierzę, że chyba tak? Bo ja się boję. I to bardzo.



Modelka na instagramie i wygrana w Lotto

Ostatnio spojrzałam w lustro i szukałam zmian w moim wyglądzie. Przechodzę kryzys. Tyle wiem. Więcej nie trzeba. Przeglądałam stare zdjęcia, porównywałam daty i wracałam co jakiś czas do swojego odbicia. Westchnęłam głęboko, trochę zmartwiona. Czas - nas nie omija, bo wszystko jest czasem. Czuję, jak oblewa moje ciało, ściska za gardło - pośpieszając - a ja w tym wszystkim... dalej jestem taka zagubiona, czuję strach i mam wątpliwości. "-Modelka ze mnie nie będzie" - to stwierdziłam już na samym początku. Ikona instagrama - to nie moja bajka, ani to nawet szansa. Tego dnia miałam załamanie nerwowe z własnej już nieprzydatności, antyproduktywności i tak dalej... (długo by wymieniać).
Nie umiałam wytłumaczyć sobie - w czym jestem zajebista, profesjonalna, zwinna jak ryba w wodzie i wpasowana jak frytki w oleju (zwolennicy tych z piekarnika - wyjdźcie...) i tak minęło mi pół popołudnia. Co dziwne, zaczęłam myśleć o pracy i szukałam każdego sposobu, na to, by zarobić i się nie narobić (tu miejsce na owacje, kpiny, gwizdy, latające pomidory i kamienie).
Wpisywałam w google takie frazy jak; "Łatwe zawody", "Zawód powyżej 3 tysięcy", "Jak stworzyć i założyć własną firmę", "Jak stworzyć stronę internetową i swój sklep", "Oferty pracy popołudniówki", "Praca w domu", "Jak obliczyć prawdopodobieństwo wygrania w Lotto" i wiele wiele innych. Aż łezka się w oku obraca czyż nie?




Nie wiem, nie wiem... nie wiem jak to będzie

Teraz na poważnie. Przeanalizowałam siebie, poczytałam o szkołach w miejscu zamieszkania i złapałam się za głowę. Po prostu nie wiedziałam w czym jestem dobra. Po rezygnacji psychicznej poszłam się nażreć tłustego jedzenia i wróciłam najedzona. Pomyślałam sobie, że może przez głód nie mogę myśleć... ale nie, to nie był głód. Dokuczała mi bezradność. Taka ambitna jestem - myślałam ukradkiem, w różnych chwilach swojego życia. A wychodzi na to, że bez ciężkiej pracy - nie dostanę nic. Może myślałam, że będzie prościej? Tylko dlaczego tak bardzo boję się tego wszystkiego? Zmęczenia, nerwów, braku czasu...? Przerosło mnie to - że bez pracy nie ma kołaczy. Dodając fakt, że moje silne poczucie "bycia sobą" tępi wszystko. No bo który pracodawca, by zechciał reprezentować swoją placówkę, firmę, sklep - dziwadłem, w różowych włosach, metalem na/w twarzy i dzieckiem na czele (to oznacza randomowe dni wolne, których nawet wróżbita Maciej się nie spodziewa)? Ha...............
A no ten, który nawet najniższej krajowej mi nie zaproponuje, albo nawet na mnie nie spojrzy podczas rozmowy - bo nie będzie wiedział - GDZIE PATRZEĆ.




EDIT 11.05.2021

Znalazłam pracę, uczę się i mam pasję. Czasem mam gorsze dni, ale chyba jak każdy. 

Dziękuję za uwagę.

***