Czy każde hobby to na pewno hobby? Pod lupą PIERCING

#PIERCING pod lupą. #CHILLERAUTOPIAPIERCING

W sumie już dawno chciałam napisać o tym, jakie mam odczucia wobec mojego zawodu; piercingu. A najbardziej z tego całego "lubienia" krwi i sprawiania bólu drugiemu człowiekowi. - No bo dla wielu osób to właśnie tylko ta kwestia. Co tutaj jest do lubienia?

Czy piercer, ma prawo lubić swój zawód? Czy babranie się we krwi można nazwać dla piercerów czymś wow? Czy hobby można łączyć z pracą i dlaczego właściwie jarają mnie wykrzywione z bólu twarze innych ludzi? 

Tak szczerze to ich ból mnie nie "jara", żeby nie było. Ale bezboleśnie się niestety nie da. Im so sorry.

Zacznę od tego, czym dla mnie jest piercing. Chyba tak będzie najprościej.

Jest to według mnie pewna forma ozdabiania ciała, tak samo jak upiększanie swojego wyglądu u kosmetyczki. Nic innego. Wiele rzeczy boli, a mimo wszystko ludzie to robią, jeśli uważasz, że robienie ust - wprowadzając igłę z kwasem, gdzie również ten zabieg boli i często klientki krwawią czy rozcinanie cycków w celu umieszczenia silikonów ----> jest "normalniejsze" niż piercing... to nie mamy o czym rozmawiać. Każda forma ingerencji w ciało, to pewnego rodzaju modyfikacja. Piercing jest dla mnie tym samym. Zawodem o ogromnej odpowiedzialności, spełnianiu małych marzeń swoich klientów i czymś co po prostu lubię robić jak i mieć, bo jestem przy tym samym szczęśliwą posiadaczką kilku błyskotek od kilku lat i zmodyfikowanego nosa, który stał się troszeczkę moim znakiem firmowym. Raczej szybko mi się nie odmieni. 

Najważniejszym aspektem tego zawodu, oczywiście jest dla mnie sam efekt kolczyka, ale zarazem uśmiech i zadowolenie klienta. Serio serio! Wiele z nich leczy swoje kompleksy np. przekłuwając sutki dodają pewności sebie, a brodawki stają się uwydatnione w asyście różnorodnej ozdobnej biżuterii albo odciągając uwagę od defektu np. na twarzy czy zębów lub po prostu ozdabia ciało, bo lubi tę formę wyrażania siebie - nie da się prościej tego ująć. Mimo tego, że jest to bardzo odpowiedzialna czynność pod względem BHP, aseptyki i kontroli nad swoim ciałem - lubię to i mam prawo to lubieć; nawet jeśli leje się krew, a klient omdlewa. W gabinetach medycyny estetycznej również można zaobserwować takie zjawiska na co dzień. 

Dla wielu osób #piercing to coś strasznego, niewyobrażalnego i fujka, a najczęściej coś zbędnego co oszczpeca. Być może... każdy ma swoje gusta ale dla mnie jest to coś więcej niż zwykłe operowanie igłą - jak w wielu zawodach czy noszenie biżuterii w ciele. To rozwijający się na rynku zawód. (Na chwile obecną nie jest uznany jako "zawód", a żadna komisja egzaminacyjna nie opiekuje się rozwojem piercerów). Najczęściej taka osoba jest samoukiem i sama zdobywa doświdczenie i wiedzę lub podejmuje się szkoleń od już doświadcznych - pieczątką i rekomendacją już działającego na rynku salonu piercingu. Na bycie piercerem składa się; wiedza o anatomii, podstawy dermatologii, materiałoznastwo, ociupinkę chemii, pierwsza pomoc, wiedza na temat sterylizacji medycznej, podstwy BHP i asptyki oraz umiejętność kontroli własnego ciała działając z igłą i narzędziami medycznymi. To dosyć odpowiedzialna pod względem zdrowia - usługa. Jak najbardziej można ten "stalowy świat" polubić oraz chcieć wykonywać - mimo bólu, niekiedy omdleń/wymiotów i stresu klientów.

W moim przypadku zrobiłam z piercingu dodatek do mojego życia w formie iskierki, która sprawia mi przyjemność, a na dodatek działa na mnie motywująco. Ozdabiam ciała, mam kontakt z klientami co pozwala mi budować od początku relacje oparte na zaufaniu, edukuje ich w sferze medycznej, a gdy mnie potrzebują - nikogo nie zostawiam samopas. Kocham to robić! A najbardziej ten intymny kontakt z klientami. To wspaniałe uczucie. 

Kłuje pod nazwą #Chillerautopia. Na instagramie zamieszczam czasem efekty moich usług pod nazwą chillerautopia.piercing, kłuje kameralnie w domu zachowując wszelkie standardy BHP. No ale co dalej zapytasz? Czekam na otwarcie swojego salonu. Są osoby, które do mnie wracają, a zaznaczam, że obecnie jeszcze kłuje w domu - to dla mnie największy sukces i powód dla którego dalej robię to co robię.

Moją przygodę zaczęłam na poznawaniu piercingu na sobie - moim pierwszym kolczyku; septum. To taki brzdyng w nosie jak u bajkowego byczka czy krówki. Obecnie ma on 9 lat, a bez niego czułabym się jak bez włosów.  Mówili, że z tego wyrosnę, a tymczasem jest to mój tzw. znak firmowy. Następnym krokiem były koleżanki jako króliczki doświadczalne, przychodziły do mnie, pod pretekstem; "-Klaudia, słyszałam, że się tym interesujesz, weź mi zrób kolczyka"... co dało mi praktyczne pierwsze doświadczenia w wieku 16 lat, a później zajęłam się tym na poważnie. Poszerzyłam wiedzę. Postanowiłam zrobić dyplom międzynarodowy, czyli szkolenie z piercingu, które było dla mnie super doświadczeniem. Miałam okazję zobaczyć pracę w salonie, w gronie osób o tych samych zainteresowaniach, co dzisiaj odbiło się tym, że prowadzę instagram, robię to co lubię i mam możliwość dalszego rozwoju w tej branży. Nie zawsze jest mi łatwo, chociażby ze względu na wynajmowane mieszkanie i warunki jakie przy tym (nie)sprzyjają i wykonywanie tego właśnie w taki, a nie inny sposób, jednakże bardzo się staram zaopiekować klientem na 100% i dać poczucie bezpieczeństwa. Wyznaczyłam sobie swój kącik na te okazje i jest w porządku. Jestem odpowiedzialna i robię to z pasji. Lekki chaos w moim mieszkaniu być może nie wpływa na korzyść i jakość wykonywanej usługi, ale ja cała jestem potrzepana, a moim atutem jest moja pasja z jaką wykonuje dziurki.  

Można powiedzieć, że to trudny zawód, bo ciężko polegać na nim finansowo w 100%. Nie każdy nadaje się "nerwami" na widok ociekającej krwi czy pełnienia roli psychologa wobec zestresowanego klienta. Jednakże... zawód ten to niewielkie pieniądze, a raczej niestabilne. Niestety na chwilę obecną, nie pracując w salonie - to dla mnie za mało, aby utrzymywać się z tej formy pracy. Wierzę, że uda mi się otworzyć swój salon. To bardzo prawdopodobne i chcę robić to co kocham. Nigdy nie miałam konkretnych planów co do mojego przyszłego zawodu, ale dosyć niewiadomej, chcę zawsze być blisko tego co lubię robić. Ludzkie ciało mnie interesuje. Wszelkie modyfikacje to to co mnie pociąga. Takie odczucia są niezbędne aby to robić i być piercerem. 

Wierzę, że ten zawód to przyszłość i doczeka się pięknej transformacji. :) Gdy będę mieć taką możliwość - chciałabym w swoim salonie zbudować atmosferę, która będzie łączyć, a nie dzielić ludzi. Myślę, że to najlepsze podsumowanie tytułu tego posta, bo jak najbardziej jest to piękne.